Στο απόλυτο μηδέν έμεινε η ομάδα μας σήμερα απέναντι στον Παναιτωλικό γεμίζοντας με ακόμη περισσότερη απογοήτευση τον ήδη πικραμένο κόσμο της ομάδος. Μάλιστα σήμερα ξεγυμνώθηκε εντελώς η ομάδα με όλα τα εγκλήματα του καλοκαιριού να αποκαλύπτονται σήμερα. Τριανταφυλλάκος, Τάτος, Παπαδόπουλος, Ψυχογιός και Ουντότζι αντιμετώπισαν προβλήματα τραυματισμού σε ανύποπτες φάσεις με αποτέλεσμα να γίνουν άνω κάτω τα πλάνα του Μιλίνκοβιτς. Οι συνεχόμενες κράμπες, η έλειψη δυνάμεων και οι αρκετοί μικροτραυματισμοί είναι η απόδειξη ότι η προετοιμασία το καλοκαίρι δεν ήταν αυτή που έπρεπε με τα αρνητικά αποτελέσματα της να μην φαίνονται μόνο σε θέματα τακτικής αλλά και στην φυσική κατάσταση των παικτών.

Με Αγκάνθο, Ουντότζι, Τάτο, Σταυρόπουλο και Παπαδόπουλο για πρώτη φορά μαζί όλοι πιστεύαμε ότι εύκολα ή δύσκολα θα έβρισκαν τον τρόπο να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα. Αντιθέτως όμως είδαμε κυρίως στο Α' ημίχρονο μια ομάδα χωρίς ενέργεια, τρεξίματα και πάθος για τη νίκη. Καμία διάθεση να ανέβουν ψηλά και να πιέσουν για το γκολ με αποτέλεσμα όλο το πρώτο ημίχρονο να κυλήσει χωρίς ουσιαστική ευκαιρία εκτός από το σουτ του Αγκάνθο που βρήκε στο δοκάρι για ακόμη μια φορά. Στο β ημίχρονο και με την είσοδο του  Ίμπε στο 57' , την αγωνιστική άνοδο του Οικονομόπουλου που άρχισε να βρίσκει τα πατήματα του μετά από το πολύ κακό του ξεκίνημα αλλά και τις εμπνεύσεις του Ουντότζι που σήμερα ήταν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα σε σχέση  με τους συμπαίκτες η ομάδα κυνήγησε το γκολ, δημιούργησε ευκαιρίες αλλά δεν μπόρεσε να πετύχει το νικητήριο γκολ. Κακές συνεννοήσεις μεσοεπιθετικά, πολλά νεύρα και ακόμη περισσότερες οι βεβιασμένες ενέργειες σε ένα παιχνίδι που ο αντίπαλος παρουσιάστηκε κατώτερος του αναμενομένου και δεν πίεσε σχεδόν καθόλου. Μέχρι και ο Αγκάνθο δυσκολευόταν να κάνει ένα σωστό κοντρολ ή να δώσει μια καλή πάσα. Κάτι ανάλογο και από τον Τάτο που ούτε αυτός βρέθηκε σε καλή ημέρα. Παρόλα αυτά από αυτούς τους 2 παίκτες και από τον Ουντότζι περιμένουμε να κάνουν τη μια ξεχωριστή ενέργεια που θα αλλάξει την έκβαση του αγώνα. Η τύχη για ακόμη μια φορά μας γύρισε την πλάτη τόσο με τα σουτ των Αγκάνθο και Τάτου όσο και με την ανάποδη κεφαλιά του Οικονομόπουλου αλλά και την κοντινή προβολή του Ίμπε λίγο πριν τη λήξη του αγώνα. Αν ψάχνουμε να βρούμε κάτι θετικό από αυτο το άνευρο 0-0 είναι η άμυνα της ομάδος όπου σχετικά με προηγούμενα παιχνίδια έδειξε αρκετά πιο συμπαγής. Η παρουσία του Έλσνερ ως στόπερ που φαίνεται να του ταιριάζει πολύ πιο πολύ αλλά και η αγωνιστική άνοδος του Ίμπε που φαίνεται να έχει την ποιότητα που λείπει από την ομάδα. Ενώ με τον τραυματισμό του Τριανταφυλλάκου που μοιάζει να είναι ο φετινός Κοέλιο θα φανεί ξεκάθαρα στα επόμενα παιχνίδια αν αυτός ήταν το πρόβλημα στο χώρο του κέντρου. Ο Αγκάνθο μπορεί να απογοήτευσε σήμερα αλλά ουσιαστικά ήταν το πρώτο του επίσημο παιχνίδι με την "κανονική" ομάδα μιας και με τον Ολυμπιακού Βόλου αγωνίστηκε μερικά λεπτά και οι "αλλαγές" ήταν πάρα πολλές.

Βροντερό παρών από τους φίλους της ομάδος που παρά τα αρνητικά αποτελέσματα συνεχίζουν να στηρίζουν την ομάδα. Οι γιούχες στο τέλος δεν είναι ούτε διχασμός, ούτε ισοπέδωση, ούτε παραλογισμός. Είναι απλά ένα ξυπνητήρι για τους παίκτες μας που δείχνουν να κοιμούνται ήσυχοι αγνοώντας την καταστροφή που γίνεται σε αυτόν τον τεράστιο σύλλογο. Σίγουρα με αυτούς θα πορευτούμε μέχρι το τέλος, σίγουρα θα πρέπει να τους στηρίξουμε αλλά το να χειροκροτούμε την κάθε σωστή πάσα στα 2 μέτρα ή να λέμε δεν πειράζει και να τους χτυπάμε φιλικά στην πλάτη μετά από κάθε αρνητικό αποτέλεσμα όπως φαίνεται κάποιοι το εκλαμβάνουν ως "μαξιλαράκι" για κάθε βαθμολογική απώλεια. Όποιος δεν αντέχει, δεν μπορεί ή δεν θέλει ας το πει να τελειώνουμε και να πάρει άλλος τη θέση του. Ο ΑΡΗΣ έχει ανάγκη από παίκτες με αρ@@δια έτοιμους να τα δώσουν όλα πάνω στο χόρτο και όχι από ευθυνόφοβους που δεν βρίσκουν τη δύναμη για να δώσουν μια σωστή πάσα στον συμπαίκτη τους.  Όλοι σε εγρήγορση γιατί η υπομονή μας τελειώνει...